O języku na języku

Interpunkcja przestankowanie, stawianie znaków przestankowych, ogół znaków przestankowych. Język polski przejął zasady interpunkcji z języka łacińskiego razem z alfabetem. W rękopisach średniowiecznych używano jako znaku interpunkcyjnego – tylko kropki. Dopiero w XVI wieku zaczęto obok […]

Stosowanie różnych znaków przestankowych oddających różne stopnie współzależności logicznej poszczególnych członów wypowiedzi. Dziś tego rodzaju interpunkcja należy do rzadkości. Przykład: – Nie, panie – mówi znowu – ja tylko powtarzam, co gada całe miasto.

Stosowanie poszczególnych znaków przestankowych zgodnie z zasadami struktury składniowej zdania. Przykład: Wspiął się pomału na leśne wzgórze, zbiegł z niego wąską ścieżką, która wiła się wśród kolorowej gęstwiny, i wreszcie znalazł się nad jeziorem.

Indywidualne przestankowanie pisarz. Służy przede wszystkim jego własnej ekspresji językowej, często wykraczającej poza obowiązujące normy. Przykład: K. Tetmajer – „Patrzę ze szczytu w dal: i jakaś dziwna mię pochwyca bez brzegu i bez dna tęsknica, […]

Przestankowanie polegające na stosowaniu w zdaniach wielokrotnie złożonych znaków oddzielających o różnej funkcji, a więc obok przecinków także średników, pauz itp. Przykład: Czujesz, jak pachnie las – stwierdziłem mimo woli.

Przestankowanie niewnikające głębiej w strukturę logiczną poszczególnych członów wypowiedzi. Ogranicza się głownie do stosowania tylko przecinków.

Stosowanie znaków przestankowych polegające na mechanicznym oddzielaniu przecinkiem poszczególnych części zdania, bez dbałości o ukazanie ich wzajemnej współzależności i miejsca w całości wypowiedzi. Przykład: Las rozstępował się, rozwidniał, tu i tam ciągnęły się wrzosowiska, a […]

Przestankowanie służące głownie względom oratorskim, krasomowczym, recytacyjnym. Nie uwzględnia innych funkcji. Jeszcze w XIX wieku tylko taką funkcje przypisywano polskiej interpunkcji.