Stylistyka, język jako narzędzie porozumiewania się

Zespól ustalonych sposobów konstruowania wypowiedzi, które maja podobne cele i funkcje oraz ustalają takie same relacje między nadawca i odbiorcą. Wyróżnia się  m. in. styl publicystyczny, naukowy,  urzędowy, mówiony (potoczny).

Styl naśladujacy formy ustnego opowiadania. Charakteryzuje się luźną kompozycją, częstymi powtórzeniami, zwrotami do słuchaczy.

W tworzeniu wypowiedzi językowej autorzy mają możliwość korzystania z różnych elementów językowych. Styl wypowiedzi to właściwość tekstu związana z doborem składników językowych. Wprowadza on różnice między wypowiedziami kierowanymi np. do znajomego czy urzędu.

Styl makaroniczny to sposób wypowiadania się  lub pisania, którego cechą charakterystyczną jest duże wykorzystanie słów, wyrażeń i zwrotów obcojęzycznych , nazywanych barbaryzmami, czyli anglicyzmami, latynizmami, rusycyzmami. Stylem tym posługiwali się twórcy głównie XVI-XVII wieku, kiedy […]

Styl retoryczny to jeden ze stylów językowych, przypisywany społecznej funkcji wypowiedzi, służy do oddziaływania na odbiorców, wykorzystywany w perswazji, stosowany w przemówieniach, wystąpieniach, debatach politycznych, zawiera wplatane zwroty do słuchaczy, odbiorcy, charakteryzuje się ekspresywnością i […]

Styl wysoki to inaczej styl podniosły, emocjonalny, z licznymi środkami stylistycznymi, służącymi ozdobie wypowiedzi, „mocniejszy” niż styl średni (umiarkowany) i niski, nazywany także prostym.

Styl to sposób użycia wyrazów, zwrotów frazeologicznych z punktu widzenia ich emocjonalnego i artystycznego oddziaływania oraz oryginalnych skojarzeń myślowych, indywidualnych form języka. Gramatyka ustala normy językowe, stylistyka zaś wskazuje na pewne odstępstwa od ustalonych norm […]

Stylistyka sytuuje się pomiędzy nauką o języku a literaturą. Przedstawiana jest w dziale nauki o języku, zajmującym się opisem i interpretacją stylów pod względem ekspresji językowej. Wyjaśnia zasady poprawności stylistycznej. Według S. Urbańczyka („Encyklopedia wiedzy […]

Nadawanie elementom biograficznym określonego znaczenia. Zwykle polega to na przedstawieniu rozpoznawalnych rysów jakiego wzorca lub stylu. Dotyczyć może wzorca: osobowego, moralnego, egzystencjalnego.

Stylizacja językowa to nadanie językowi cech charakterystycznych dla konkretnej grupy języka (np. język pamiętnika czy reportażu) lub dla konkretnego utworu (np. Biblii), albo też dla języka epoki (język średniowiecza  czy baroku).