Epoki

Kierunek symbolizmu w poezji narodził się we Francji, a powstał na zasadzie idei stworzonych przez parnasistów (kierunek zakładający obiektywizm opisu wrażeń i uczuć, klasyczne zasady harmonii i ładu, doskonałość formy utworów – tzw. „cyzelowanie formy”. […]

Poezja i proza II połowy XIX wieku [pozytywizm] I. Poezja Adam Asnyk Maria Konopnicka II. Proza Eliza Orzeszkowa Bolesław Prus Henryk Sienkiewicz

Nurt intelektualny w poezji baroku był zarazem uniwersalny i europejski. Tworzyła go ówczesna elita umysłowa, która przeżywała podobne problemy w Hiszpanii, Włoszech czy w Polsce. Łączył ja ten sam model klasycznego wykształcenia i świadomość kryzysu […]

Opiera się w znacznym stopniu na wartościach muzycznych. Odgrywały istotną rolę w jej odrębności w nurcie awangardowym. Bogactwo muzycznych odniesień do różnych źródeł. Związki z symbolizmem, dla którego muzyka była wzorem. Czechowicza uwodziła poezja , […]

Julian przyboś akcentował w poezji rolę niepowtarzalnego przeżycia i uczucia. Był to zabieg pokazywany w różnych płaszczyznach – znaczeniowej, rytmicznej i obrazowej. Ta obrazowość łączyła się z niezwykła kreacją skojarzeń. Poeta wykorzystywał dodatkową wartość, która […]

Tendencje klasyczne nie zamarły w Polsce w XVII wieku (baroku). Odgrywają jednak minimalną rolę wobec głównego nurtu literatury. Badacze zwrócili uwagę, że rozkwit klasycyzmu wiąże się zwykle z okresami pokoju politycznego i pomyślności materialnej. Tak […]

Jest to nazwa nurtu w poezji polskiej po roku 1956 XX wieku. Cechą charakterystyczną  był zwrot uwagi na sam język. Chodziło o uwydatnienie sensu przez podobieństwo brzmień i grę znaczeń. Wykorzystywano język potoczny, mówiony, prozaizmy, […]

Białoszewski Miron (1922-1983) Do NN (1956), zbiór Obroty rzeczy, `poezja lingwistyczna, poetycka epistemologia, Mój testament śpiącego (1956), zbiór Obroty rzeczy, poezja lingwistyczna, epifania codzienności, Wiersze baby z bloku (1984 wydanie pośmiertne), zbiór Stara proza. Nowe […]

Pierwsze kilkadziesiąt lat XVI wieku w Polsce to rozwój poezji łacińskiej. Wśród jej twórców wyróżnić można: Pawła z Krosna (1474-1517), właściwe nazwisko Paweł Procler, filolog, tłumacz, profesor  Akademii Krakowskiej, Jan z Wiślicy (1485-1520), autor „Wojny […]

Miłość niszcząca: kobieta była postacią groźną, niszczącą mężczyzn, ale jednocześnie fascynującą. Miłość jako akt hedonizmu: uczucia dające rozkosz fizyczną, ulotne i nietrwałe Miłość spełniona, dająca uczucie pełni, gdzie dwoje ludzi doskonale się dopasowuje wzajemnie, szczęście […]