Epoki

Mit dotyczący starożytnej Arkadii. Topos wędrujący w kulturze, literaturze, sztukach pięknych. Opowieści  dotyczące Edenu, Elizjum, Parnasu, Atlantydy, niezwykłych miejsc szczęśliwości. Karierę tego mitu rozpoczął Pauzaniasz, który w utworze „Wędrówka po Helladzie” (160-180) przedstawi opisy Attyki, […]

Rewolucja francuska zapoczatkowała ten niezwykle żywotnych w dziejach świata, Europy mit. Niósł on niektórym nadzieję, zmiany na lepszy świat, innym zaś niósł strach i powody do obaw przed utratą tego, co dla nich było istotne. […]

Mit obecny i budowany, szczególnie w twórczości Juliusza Słowackiego. Był to mit dawnej Polski i rycerskiej przeszłości Polaków. Wadom swoich współczesnych przeciwstawiano cnoty przodków – rycerskość i patriotyzm. Uznawali bowiem, że konieczna jest pamięć o […]

Obrazowały świętą przestrzeń. Pokazywały reguły rządzące światem. Dały poznać sów. Przedstawiały greckie obyczaje i rytuały religijne. Wyjaśniały zjawiska przyrody. Pokazywały zasady funkcjonowania świata. Budowały więzi społeczne i tożsamość Greków. Tworzyły wzorce osobowe. Pokazywały sposoby postępowania.

Anonimowe, początkowo przekazywane ust do ust, mity nie stanowią same w sobie literatury. Splatają się w nich losy potężnych bogów, wielkich bohaterów i zwykłych śmiertelników. Łatwo w nich odnaleźć wielką miłość, odwagę, poświęcenie, motyw wojny, […]

Zabieg literacki, ktory polega na: nadawaniu wybranym składnikom świata przedstawionego znaczeń sakralnych, upodobnieniu  przedstawianej w utworze rzeczywistości do obrazów i wyobrażeń mitycznych, trwale wpisanych  w ludzką świadomość, kreowanie rzeczywistości pozbawionej konkretyzacji czasowej, więc byt jawi […]

Najważniejsze literackie prądy epoki to: symbolizm, wykorzystywanie symboli, wieloznaczności, aluzji, i instrumentacji głoskowej w celu nadania utworom muzyczności, melodyjności, starał się wyrażać to co niewypowiedziane, pozwalał na luźne skojarzenia i  nieoczekiwane zestawienia, w dowolnych kombinacjach, […]

Znaczące fakty, nurty i kierunki literatury okresu Młodej Polski to: odrzucenie dydaktyzmu oraz moralistycznych i społecznych funkcji literatury, przekładanie artyzmu nad inne czynniki jako elementu najważniejszego, propagowanie hasła „sztuka dla sztuki”, przedstawianie przez twórców subiektywnej […]

Główne kierunki w sztuce Młodej Polski to: Secesja, ruch artystyczny od końca XIX wieku do pierwszej dekady XX wieku, będący protestem przeciwko sztuce akademickiej i poszukiwaniem, szczególnie w architekturze nowych form, wyzwolenia się z naśladownictwa […]

Młoda Polska ogranicza się latami 1890 – 1918. W Europie funkcjonowały analogiczne określenia, np. Młoda Hiszpania czy Skandynawia i inne. Nazwy tej w Polsce użył jako pierwszy Artur Górski, w artykułach programowych epoki, publikowanych w […]