Stylistyka, język jako narzędzie porozumiewania się

Często wykorzystywane w przetwarzaniu topiki mitologicznej i biblijnej. Nawiązują i polemizują z tradycyjną wymową opowieści mitologicznej i biblijnej lub są z nią sprzeczne. Pierwowzory postaci czy motywów służą do przedstawiania odmiennych, niekiedy zaskakujących treści.

Ze względu na swoje znaczenie wyrazy pozostają w różnych relacjach wzajemnych, są to na przykład: Synonimia, bliskoznaczność, gdzie relacja polega na podobnych znaczeniach (np. szkoła, buda, akademia, uczelnia, uniwersytet, liceum, technikum, politechnika). Wyrazy wchodzące w […]

Przetworzenie topiki mitologicznej i biblijnej. Często wyrafinowane w sposobie ujęcia tematu i stylistyki, Nie ingeruje w podstawowy sens opowieści mitologicznej czy teologicznej. Przykładami renarracji są mity w opracowaniu Jana Parandowskiego, Roberta Gravesa czy Zygmunta Kubiaka. […]

Sztuka przekonywania i pięknej wymowy istnieje od zarania świata, od czasów kiedy człowiek posługuje się językiem. W czasach starożytnych nazywano ją sztuka wymowy – retoryka. W języku greckim reo oznacza celowe , piękne i stosowne […]

Style , podobnie jak ludzie,m maja charakter indywidualny lu typowy dla danej grupy. Styl indywidualny jest niepowtarzalny, odmienny od innych stylów, oryginalny pod wieloma względami. Najczęściej taki styl ma charakter artystyczny, co wiąże się z […]

Rozbierać, zdejmować ubranie, demontować, rozkładać, likwidować, usuwać. Przeciwstawne: budować, wznosić, ubierać.

Istotnym momentem w rozstrzygnięciach poprawnościowych języka jest ustalenie , jakie środowisko powołało do życia konkretne słowa, zaaprobowało i używa ich na co dzień. Jeśli jest to warstwa lub grupa społeczna osób cieszących się w społeczeństwie […]

Z łaciny odcinek, sekcja. Analityczny podział tekstów, w wyniku którego otrzymywane są jednostki różnych szczebli, tj. zdania, frazy, wyrazy, morfemy, fonemy. Skoligacona z klasyfikacją i opisem wyodrębnionych jednostek językowych.

Ukształtowana przy końcu XIX wieku dyscyplina językoznawstwa. Nauka o znaczeniu jednostek językowych. Bada związki pomiędzy formą wyrazu a jego znaczeniem. Jest również dyscypliną filozoficzną i oznacza ogólną teorię języka. Inna nazwa to semazjologia.

Nauka o znakach. Ogólna teoria znaku, oparta na szczegółowych dociekaniach formalnych i klasyfikacyjno-terminologicznych. Dotyczy róznych postaci i odmian znaków, a także ich funkcji w procesie międzyludzkiej komunikacji. Inna nazwa to semiotyka.