Epoki

Grupa literacka prozaików. Zorganizowana z inicjatywy Heleny Boguszewskiej (1886-1978) i Jerzego  Kornackiego (1908-1981). Działała  w Warszawie i Lwowie, w latach 1933-1937. Jej przedstawiciele wysuwali hasła sztuki uspołecznionej. Opowiadali się za tzw. „prawdą społeczna”. Występowali we […]

W latach sześćdziesiątych równocześnie pojawiło się wielu wybitnych dzieł autorów iberoamerykańskich. Skierowało to powszechną uwagę na bogactwo reprezentowanej przez nich literatury i na jej różnorodność. Do najwybitniejszych twórców należą: Jorge Luis Borges (1899-1986) argentyński poeta […]

Koszmar I wojny światowej zachwiał kanonem norm moralnych, które miały swe miejsce także w sztuce i literaturze.  Literatura zaczęła się diametralnie zmieniać, ilustrując przełom w sposobie myślenia i obyczajów. W zasadzie, już w II połowie […]

Na początku lat pięćdziesiątych zjawiskiem głośnym staje się awangardowy “antyteatr”. Za którego prekursorów można uznać Alfreda Jarry (1873-1907), autora farsy “Król Ubu” i Guillaume Apollinaire, autora pierwszego “dramatu nadrealistycznego”, “Cycki Terezjasza”. Dramaturgiem, którego twórczość stanowi […]

Produkcja seryjna, dystrybucja, eksploatacja i reklama wytworów skierowanych do masowego odbiorcy. Odnosi się do dzieł łatwych w odbiorze, wykonanych wg określonych, powtarzalnych procedur. Przemysł ten narodził się wraz z rozwojem kultury masowej.

Miejsce (dom, pokój) przypisane konkretnej osobie. Bywa najczęściej odzwierciedleniem jej charakteru. Realiści w epoce pozytywizmu byli zdania, że stanowi ona podstawę do rozpoznania osobowości danego człowieka.

Kierunek w literaturze polskiej w pierwszych 30. latach XX wieku. Rozwijał się w Księstwie Warszawskim i Królestwie Polskim, stąd  oboczna nazwa klasycyzm warszawski. Stanowił w zasadzie kontynuację  założeń rodzimego klasycyzmu oświeceniowego, choć formalnie odwoływał się […]

Wachlarz zainteresowań artystów tego okresu był szeroki. Oprócz fascynacji ciałem  – w kręgu zainteresowań – była również ludzka psychika. Koncentrowano się na emocjach, pamięci, doświadczeniach, uprzedzeniach, a wszystko to w odniesieniu do percepcji otaczającego świata. […]

Popularny na Zachodzie nurt krytycznoliteracki, który odwoływał się do zasad psychoanalizy Sigmunda Freuda (1856-1939). W myśl jego teorii psychoanalityczna krytyka traktuje dzieło jako swoiście literackie odbicie psychiki autora, z wszechstronnym uwzględnieniem całej sfery kompleksów, podświadomości […]

Dziedzina w nauce o literaturze i krytyce literackiej wykorzystująca metody wypracowane w psychoanalizie. Psychoanaliza, korzystająca z doświadczeń Z. Freuda, bada dzieło jako: wyraz świadomości, kompleksów, sposobu przeżywania, ukrytych dążeń danego pisarza. Psychoanalizę jako metodę wykorzystywali, […]